chwile

łówki, niczym pączki róż, a w nich oczy na wpół otwarte, błyszczące przerażeniem. Nie dano im zobaczyć nic,prócz ssawek i wzierników. Rączki i nóżki oderwane od poskręcanych ciałek. Usteczka uchylone w niemym krzyku, nie spotkają matczynej piersi, a dusze spoczną w foliowym worku w śmietniku. Tutaj życie kończy się w metalowej misce. To rodzice swoim dzieciom wyznaczyli taki los. adres: www.iwona.komputros.lap.pl